Het is ondertussen al weer eventjes geleden, maar onze reis rond de wereld is misschien toch nog een verhaaltje waard.
Het begon allemaal in Sydney. Onze vlucht met Singapore Airlines, over Singapore naar Hong Kong, vertrok in de ochtend, rond 8 uur. Dat wil zeggen vroeg opstaan want 2 uur van te voren op de luchthaven zijn en nog wat blessuretijd incalculeren voor de taxi. Liene half slapend aangekleed, de taxi in, netjes op tijd de tijd wat doden bij de juiste gate. Een beetje te laat mochten we dan eindelijk inschepen en dan geldt het privilege van de ouders met jonge kinderen; die krijgen meestal voorrang — pech voor onze compagnon Jan die de hele trip rond de wereld mee deed (maar niet altijd op dezelfde vluchten zat).
Net toen wij aan de beurt waren om de laatste controle van tickets en paspoorten te doen op weg naar het vliegtuig, viel de hele procedure plots stil. “Eventjes geduld,” was het eerst, en toen “je kan gerust eventjes terug gaan zitten, het kan even duren.” Dat eventjes werd alsmaar langer en langer en terwijl Sarah en Liene terug bij Jan waren gaan zitten, ontdekte ik een uurtje later dat alle mensen die al aan boord waren plots terug uit het vliegtuig moesten. Even later stond er ook een aarzelende bemanning op de stoep.
Maar geen commentaar voor de wachtende reizigers… Na een tijdje (we zijn ondertussen al zeker 2 en een half uur voorbij het normale vertrekuur) bleek dat er een barst in een raam van de cockpit zat. Normaal wordt dit opgelost door de luchthaveningenieurs, maar, zo leerden we later, de luchthaveningenieurs van de thuisploeg Qantas waren in staking en niemand kon het vliegtuig vliegklaar maken. Dan volgde er een aankondiging dat Singapore Airlines ging proberen om iedereen op een alternatieve vlucht te zetten. Helaas was het zaterdag en een heel druk weekend voor Sydney Airport.
Wij kregen de noodoplossing: een extra vlucht ’s avonds om 20 uur; met hetzelfde vluchtnummer (dus officieel dezelfde vlucht), maar wel een ander vliegtuig. De aankondiging van de piloot tijdens de vlucht maakte duidelijk dat de bemanning in feite verondersteld werd in Sydney te overnachten, maar dus zo vriendelijk was om deze extra vlucht te maken! De wachttijd tot het vertrek van onze noodoplossing hebben we doorgebracht in een hotel vlak bij de luchthaven: het Novotel van Brighton Le Sands / Brighton Beach. Toevallig op 15 minuten van ons toenmalig appartement in Rockdale, maar daar was er niets meer te eten en was alles netjes opgeruimd. De lunch op kosten van Singapore Airlines heeft ons gelukkig goed gesmaakt. En we waren redelijk tevreden toen onze avondvlucht (met enige vertraging) netjes de lucht inging. Singapore Airlines is een van de zes 5 sterren luchtvaartmaatschappijen en het mag gezegd: wij waren zeer content aan boord.
Helaas de aankomst in Singapore was nu in het midden van de nacht en er was geen aansluiting met Hong Kong. Hier opnieuw kregen we een voucher voor een hotel, maar door allerlei getreuzel en misverstanden in verband met bagage waren we pas zeer laat in staat om een taxi te kunnen nemen naar het hotel. Uiteindelijk hebben we onze bagage in de koffer van een taxi gesopt, maar er onmiddellijk terug uitgehaald toen de chauffeur ons vertelde dat de trip naar het hotel tussen de 30 en de 40 minuten duurde. De heen en terugreis zou ons dan meer dan een uur kosten en dan hadden we misschien nog een anderhalf uur in het hotel zelf kunnen rusten en eten (indien we zeker op tijd op de luchthaven wilden zijn voor onze volgende vlucht). We hebben dan samen met Jan maar wat gecampeerd op de luchthaven van Singapore. Ze hadden er een fantastische speeltuin en Liene amuseerde zich geweldig.
Fonteintje op de universiteit
Mistig Hong Kong
Voor ons begon de reis wel een beetje lang te duren. Reizen met een peuter van 2 vraagt wel wat energie. Voor ons betekend dit voornamelijk dat wij niet of nauwelijks kunnen slapen tijdens de trip. Toen we in Hong Kong aankwamen waren wij dus redelijk doodop. Zo doodop dat ik op de luchthaven zelfs niet snel genoeg meer was om goededag terug te zeggen tegen een collega die naar dezelfde conferentie ging; gelukkig zag die aan onze toestand wel dat onze reis niet zo fijn geweest was. Het allervervelendste aan onze trip was echter de busrit naar ons hotel. Dit was een hotel chuttle voor verschillende hotels en de bus maakte een helse trip door Hong Kong met belachelijk lange omwegen om bepaalde hotels te bereiken. Het openbaar vervoer was veel sneller geweest.
35 floor bamboe
Hong Kong is een speciale stad en zeer druk. Een speciale charme. Wat mij onmiddellijk met verbazing geslagen had waren de bamboe stellingen die er gebruikt worden om huizen en appartement te bouwen. Op de foto zie je een volledig bamboe stelling, met touw geknoopt, die gebruikt wordt om een
Meer bamboe
gebouw van meer dan 35 verdiepingen te zetten. Deze toren was ons referentiepunt om ons hotel terug te vinden dat zich in dezelfde straat bevond. Ons hotel bevond zich midden in een echte Chinese buurt (alleszinds geen verwesterde buurt) met een goudvissenmarkt, massas straatkraampjes en ongelooflijk veel daklozen die karton verzamelden.
Sarah en Liene hebben niet echt veel rondgekeken in Hong Kong terwijl ik naar de conferentie ging overdag, maar op de dag van mijn presentatie kreeg ik ’s middags, een uurtje voor mijn presentatie, een wanhopige SMS van Sarah: “We are lost!” (onze GSM’s hebben enkel Engelstalige woordenboeken en Engels typen gaat dus sneller dan Nederlands). Ze had blijkbaar ook al een 7 tal keren proberen te bellen, maar op een conferentie zet je natuurlijk het geluid van je GSM af. Ik heb dan maar onmiddellijk terug gebeld en haar de naam van het metrostation vlakbij ons hotel gegeven. Een metrostation vinden is niet zo moeilijk in Hong Kong en als je dan in staat bent om de Chinese namen te onthouden dan is dat een goede manier om de weg terug te vinden. Gelukkig begaf Sarah zich redelijk snel terug in bekend terrein bij het zoeken van een metrostation en is ze gewoon te voet terug naar het hotel gekeerd. Sarah heeft toen ondervonden dat Engels in Hong Kong niet noodzakelijk helpzaam is…
Daan in Hong Kong
Liene in Hong Kong
Zeer toevallig kwamen we in Hong Kong ook Daan tegen, een collega van de KULeuven. Hij nam deel aan hetzelfde congres, maar dat wist ik niet. We zijn lekker gezellig gaan eten de avond voor we naar België doorreisden.
De reis naar België was met Lufthansa en dit was waarschijnlijk de minst aangename vlucht die we al gevlogen hebben. Het vliegtuig was tamelijk oud en kon niet tippen aan het confort dat je normaal gezien krijgt in een transatlantische vlucht. Ook de bemanning vonden we niet zo aangenaam. Er waren geen afzonderlijke video schermpjes in de zetels, maar niet getreurd want de jaren 60 western die ze speelden was toch niet onze stijl. In Frankfurt bleek onze vlucht naar Brussel overboekt. Er werd met geld en dure hotels getoverd om een passagier een vlucht de volgende dag te laten nemen. Wij konden gelukkig mee en waren deze keer wel tevreden met de Lufthansa vlucht. Deze keer was de bemanning wel heel vriendelijk en kreeg Liene kleurtjes en een boekje om zicht te amuseren op de vlucht.
