Gemma! 3.1 kg en 49 cm

Om 6 pm (dat is 18u) gisteren lokale tijd (GMT+11) is Gemma geboren. Moeder en dochter doen het goed.

Bezoekers welkom! ;-p (Je doet er ongeveer 24 uur over om hier te geraken, dus laat iets weten bij vertrek…)

Sydney Mardi Gras 2009 – Gay and Lesbian parade

Ok, Bartje was dus hier op bezoek en samen met Bartje en Oma (mijn mama, die hier ondertussen ook al een tijdje is) zijn we o.a. naar de Mardi Gras parade geweest. En ja hoor, op de foto hier beneden: dat is Oma!

Oma op Mardi Gras

Throw-away tiara

Bartje: emmertjes water halen

Misschien moet ik Bart nog maar eens bedanken voor het gezellig Duvelen en pintjes drinken. Het was gezellig.

Verder was Bart ook getuige van het feit dat Liene voor de eerste keer in maanden nog eens een stinkende boodschap op het potje deed. Liene was duidelijk van zin om Bart op alle mogelijke manieren te imponeren. Nu hebben we weer iemand extra waarmee we noodgedwongen af en toe eens zullen moeten Skypen. Bart: bedankt! ;-)

Bartje was here (en lang, lang geleden waren Carolien en Dries hier ook…)

Het mag gezegd worden: er zit niet veel beweging in deze blog. Maar af en toe is er toch nog een klein beetje energie om ietst te posten…

Twee weekends geleden hadden we bezoek van Bartje die ondertussen aan de University of Auckland in Nieuw-Zeeland zijn ding doet. (Bartje heeft een link naar onze blog toegevoegd, dus doen wij dat ook maar — maar bij zijn link staat bij hoe lang het geleden is dat hier nog een bericht gepost werd: “4 maanden geleden”; dringend tijd om nog eens in actie te schieten.)

Maar voor we over Bartje iets zeggen, moet ik misschien toch nog een paar woordjes vuil maken aan Carolien en Dries die hier op bezoek waren van 24 oktober tot 30 november 2008. Ze kwamen aan in dezelfde week dat we verhuisden van Rockdale naar Allawah; chaos! But we had fun! Zoals je kan zien waren ze de eerste avond niet te moe om te genieten van een lekkere Thaise curry aan Coogee beach.

Carolien en Dries: nog niet te moe?

Met Carolien en Dries aan onze zijde hebben we het ook aangedurfd om op walvissentocht te gaan. Vertrekkende met een relatief klein bootje vanuit Darlingharbour tot net buiten de haven op open zee. In de haven was het heel leuk.

Maar bij het insmeren van Liene was er wat zonnecreme in haar ogen terechtgekomen; waardoor bij de eerste mooie walvissaluut (de walvis springt volledig uit het water, draait zich om in de lucht en duikt dan terug in het water) Liene alleen maar kon wenen dat ze niets kon zien… Sarah is toen met Liene binnen in de boot gaan zitten om haar te kalmeren; maar dat was een grote vergissing. Het bootje gaat zo hard heen en weer dat je binnenin de boot geen kans hebt om je maag tot rust te laten komen — de vast horizon die je buiten hebt, verdwijnt constant uit het zicht. Na de trip was enkel Liene nog overtuigd dat ze het nog eens wil doen… Wij wachten intussen op kandidaten om haar mee op de boot te nemen…

Carolien heeft zoals steeds vele foto’s genomen. De uitgebreide collectie foto’s van hun volledige trip door Australië is terug te vinden op haar website (link in de linkssectie).

Geen uitstapje naar België, wel kerstmis op Bondi beach?

We waren er al even aan aan het twijfelen of het wel zo’n goed idee was om de maand december in België door te brengen. De zwangerschap van Sarah zou voor serieus wat ongemak kunnen zorgen op de lange vlucht; vandaar dat we de 22 uur vliegen onderbroken hadden met een tussenstop in Kuala Lumpur van een paar dagen. Toen ik vorige week echter bij het kantoor van Malaysia airlines eens ging horen achter andere opties, moesten we de tickets toch niet gebruiken, bleek dat ons originele plan met tussenstop niet mogelijk was: vanaf 23 weken zwangerschap mag je Maleisië niet meer binnen. (Waarom het kantoor op de luchthaven daar een maand geleden, toen ik de datums verplaatste, niets van gezegd had weet ik niet.)

De beslissing is dus gemaakt. No way dat we de vlucht in één trek doen in de huidige conditie. We moeten dus ook niet meer nadenken over mogelijke problemen onderweg, of over de mogelijkheid om geweigerd te worden bij het opstappen omdat de zwangerschap te ver gevorderd is, of over de mogelijkheid dat we bij de tussenstop terug naar Sydney misschien vast zouden komen te zitten in Maleisië omdat Sarah plat zou moeten liggen… We kunnen ook ineens het zoeken naar een verzekering hiervoor stopzetten, dat bleek ook niet zo’n makkelijke opgave.

In plaast van kerstmis in België kunnen we nu misschien eens nadenken over kerstmis op Bondi beach. Het VRT-nieuws blijkt zo elk jaar wel beelden uit te zenden van “het meest populaire” strand in Sydney waarop mensen met kerstmutsen in hun zwembroek van de zon liggen te genieten. We zullen nog wel zien…

Nieuw huis, nieuwe beestjes

Ons nieuw appartement in Allawah is heel wat aangenamer wonen dan ons vorige in Rockdale. De naam Allawah klinkt helemaal niet zo Engels in de oren, mij doet het denken aan een mengeling van Allah en Walhalla, maar in feite is het een naam in één van de Aboriginal talen en betekent het iets in de stijl van “kom hier wonen“.

Ditmaal hebben we twee slaapkamers, waardoor ik momenteel een bureau heb waar ik normaalgezien kan werken zonder dat Liene constant komt vragen om met haar te spelen. Hierdoor is het iets praktischer om af en toe ook eens dagje thuis te werken.

Het meest spectaculaire onderdeel is waarschijnlijk wel de douche. Het is een “familie” douche: de volledige 4 meter van de badkamer breed met een douchekop langs elke kant. Zo kunnen Liene én mama én papa allemaal tegelijk douchen.

Liene vindt vooral het buitenspelen fantastisch. Ons appartement is op het gelijkvloers aan de achterkant van een gebouw met 12 units. De “tuin” loopt van het midden van de rechterkant tot het midden van de linkerkant en alle kamers hebben een schuifdeur totop het terras. Achter het terras is dan nog een strook die half aangelegd is, gedeeltelijk met planten in afgemaakte bakken en gedeeltelijk met zand of palmschors.

In de tuin hier zitten uiteraard allemaal nieuwe beestjes. Deze keer hebben we opnieuw een Argiope of St. Andrews cross spider (zie één van de vorige posts) en deze keer heeft deze “schrijvende spin” wel degelijk een klein kruisje in het verlengde van haar poten geweven.

St. Andrews cross spider

De auto werd bij een vorige gelegenheid ook al eens bewaakt door een spin, niet zo verwonderlijk, spinnen leven ook wel eens onder de carosserie van auto’s in België, en momenteel hebben we opnieuw een bewoner. Het verschil met de spinnen in België is dat de spinnen hier een “klein” beetje groter zijn. Gelukkig is het huidige exemplaar klein genoeg om niet echt schrik van te hebben. Nog niet zo lang geleden stonden we achter een andere auto bij het rode licht en verschoten we ons een ongeluk toen we een grote spin over het kofferdeksel van de auto zagen lopen die vervolgens afzakte om via een spleet in de koffer te verdwijnen. De nummerplaat van die auto had een letter O die makkelijk helemaal achter het lijf van de spin verdween toen die daarover passeerde.

Huntsman?

Ook in de garage van het gebouw hebben we al een mooi groot exemplaar tegengekomen. Waarschijnlijk een huntsman spider (de huntsman die we tijdens onze vorige reis in Australië zagen was nog wel een heel stuk groter). Niet zo gevaarlijk, tenzij ze hun jongen verdedigen. Notabene: ongeveer alle spinnen zijn giftig (met uitzondering van één soort), maar het meeste spinnengif is niet zo gevaarlijk voor de mens. Echter, een beet van een spin ter grootte van een huntsman is sowieso pijnlijk door de grootte van de beet. De meest giftige spinnen leven echter ook in en rondom Sydney: de Sydney funnel-web spider en ook de redback (of zwarte weduwe).

Een laatste spectaculaire spin die momenteel boven de ramen van de living woont is de net-casting spider. Deze spin neemt net zoals de Argiope spinnen (zoals de St. Andrews spin) zijn poten samen in paren waardoor het lijkt dat hij maar 4 poten heeft. Toen ik deze spin voor de eerste keer zag was ik een beetje in de war. Zijn lichaam ziet er uit alsof het een wandelende tak is, maar een wandelende tak lijkt normaal gezien op een tak met 4 poten loodrecht op zijn lijf, terwijl deze spin zijn poten in een X heeft.

Net-casting spider

Na lang zoeken op het internet kwam ik er dus achter dat het een net-casting spider is: een spin die haar web over zijn prooi gooit! ’s Avonds kan je zien dat hij zijn voorste poten open houdt en normaalgezien zou er dan een web moeten tussenhangen. Het web heb ik nog niet gezien, maar op het internet vind je er wel foto’s van. Blijkbaar hangt deze spin zelfs een ongebruikt web na een nachtje wachten gewoon naast zich aan de tak waar hij hangt te slapen voor verder gebruik de volgende nacht… Van deze spin zijn er geen beten genoteerd. Ofwel bijt ze nooit mensen, ofwel is de bijt ongevaarlijk en niet pijnlijk… Ze toont alleszins geen interesse voor mij.

Minder aangename beestjes troffen we helaas ook al binnen aan: verscheidene stervende kakkerlaknimfen. Morgen voormiddag komt pest control ons appartement behandelen tegen deze beestjes. De chemicaliën die gebruikt worden verlammen denk ik het zenuwstelsel van de kakkerlakken waardoor ze eerst hun poten niet meer kunnen controleren (en dus halfdood ter plaatse blijven liggen). Hopelijk zien we er binnenkort voor een tijdje geen enkele meer.

Update: de man is geweest. Hij was andere situaties gewoon. Zijn onderzoek van ons appartement leverde niets op en de conclusie was dat het net uitgekomen eitjes zijn. De vorige mensen hebben waarschijnlijk nog niet zo lang geleden pest control over de vloer gehad, wat dan ook de verklaring is voor het feit dat we enkel maar stervende exemplaren zagen. Hij kon de nimfen wel niet identificeren, maar hij vermoedde dat het nimfen van de Duitse kakkerlak zouden zijn.

Reis rond de wereld – deel I: naar Hong Kong

Het is ondertussen al weer eventjes geleden, maar onze reis rond de wereld is misschien toch nog een verhaaltje waard.

Het begon allemaal in Sydney. Onze vlucht met Singapore Airlines, over Singapore naar Hong Kong, vertrok in de ochtend, rond 8 uur. Dat wil zeggen vroeg opstaan want 2 uur van te voren op de luchthaven zijn en nog wat blessuretijd incalculeren voor de taxi. Liene half slapend aangekleed, de taxi in, netjes op tijd de tijd wat doden bij de juiste gate. Een beetje te laat mochten we dan eindelijk inschepen en dan geldt het privilege van de ouders met jonge kinderen; die krijgen meestal voorrang — pech voor onze compagnon Jan die de hele trip rond de wereld mee deed (maar niet altijd op dezelfde vluchten zat).

Net toen wij aan de beurt waren om de laatste controle van tickets en paspoorten te doen op weg naar het vliegtuig, viel de hele procedure plots stil. “Eventjes geduld,” was het eerst, en toen “je kan gerust eventjes terug gaan zitten, het kan even duren.” Dat eventjes werd alsmaar langer en langer en terwijl Sarah en Liene terug bij Jan waren gaan zitten, ontdekte ik een uurtje later dat alle mensen die al aan boord waren plots terug uit het vliegtuig moesten. Even later stond er ook een aarzelende bemanning op de stoep.

Maar geen commentaar voor de wachtende reizigers… Na een tijdje (we zijn ondertussen al zeker 2 en een half uur voorbij het normale vertrekuur) bleek dat er een barst in een raam van de cockpit zat. Normaal wordt dit opgelost door de luchthaveningenieurs, maar, zo leerden we later, de luchthaveningenieurs van de thuisploeg Qantas waren in staking en niemand kon het vliegtuig vliegklaar maken. Dan volgde er een aankondiging dat Singapore Airlines ging proberen om iedereen op een alternatieve vlucht te zetten. Helaas was het zaterdag en een heel druk weekend voor Sydney Airport.

Wij kregen de noodoplossing: een extra vlucht ’s avonds om 20 uur; met hetzelfde vluchtnummer (dus officieel dezelfde vlucht), maar wel een ander vliegtuig. De aankondiging van de piloot tijdens de vlucht maakte duidelijk dat de bemanning in feite verondersteld werd in Sydney te overnachten, maar dus zo vriendelijk was om deze extra vlucht te maken! De wachttijd tot het vertrek van onze noodoplossing hebben we doorgebracht in een hotel vlak bij de luchthaven: het Novotel van Brighton Le Sands / Brighton Beach. Toevallig op 15 minuten van ons toenmalig appartement in Rockdale, maar daar was er niets meer te eten en was alles netjes opgeruimd. De lunch op kosten van Singapore Airlines heeft ons gelukkig goed gesmaakt. En we waren redelijk tevreden toen onze avondvlucht (met enige vertraging) netjes de lucht inging. Singapore Airlines is een van de zes 5 sterren luchtvaartmaatschappijen en het mag gezegd: wij waren zeer content aan boord.

Helaas de aankomst in Singapore was nu in het midden van de nacht en er was geen aansluiting met Hong Kong. Hier opnieuw kregen we een voucher voor een hotel, maar door allerlei getreuzel en misverstanden in verband met bagage waren we pas zeer laat in staat om een taxi te kunnen nemen naar het hotel. Uiteindelijk hebben we onze bagage in de koffer van een taxi gesopt, maar er onmiddellijk terug uitgehaald toen de chauffeur ons vertelde dat de trip naar het hotel tussen de 30 en de 40 minuten duurde. De heen en terugreis zou ons dan meer dan een uur kosten en dan hadden we misschien nog een anderhalf uur in het hotel zelf kunnen rusten en eten (indien we zeker op tijd op de luchthaven wilden zijn voor onze volgende vlucht). We hebben dan samen met Jan maar wat gecampeerd op de luchthaven van Singapore. Ze hadden er een fantastische speeltuin en Liene amuseerde zich geweldig.

Fonteintje op de universiteit

Mistig Hong Kong

Voor ons begon de reis wel een beetje lang te duren. Reizen met een peuter van 2 vraagt wel wat energie. Voor ons betekend dit voornamelijk dat wij niet of nauwelijks kunnen slapen tijdens de trip. Toen we in Hong Kong aankwamen waren wij dus redelijk doodop. Zo doodop dat ik op de luchthaven zelfs niet snel genoeg meer was om goededag terug te zeggen tegen een collega die naar dezelfde conferentie ging; gelukkig zag die aan onze toestand wel dat onze reis niet zo fijn geweest was. Het allervervelendste aan onze trip was echter de busrit naar ons hotel. Dit was een hotel chuttle voor verschillende hotels en de bus maakte een helse trip door Hong Kong met belachelijk lange omwegen om bepaalde hotels te bereiken. Het openbaar vervoer was veel sneller geweest.

35 floor bamboe

Hong Kong is een speciale stad en zeer druk. Een speciale charme. Wat mij onmiddellijk met verbazing geslagen had waren de bamboe stellingen die er gebruikt worden om huizen en appartement te bouwen. Op de foto zie je een volledig bamboe stelling, met touw geknoopt, die gebruikt wordt om een

Meer bamboe

gebouw van meer dan 35 verdiepingen te zetten. Deze toren was ons referentiepunt om ons hotel terug te vinden dat zich in dezelfde straat bevond. Ons hotel bevond zich midden in een echte Chinese buurt (alleszinds geen verwesterde buurt) met een goudvissenmarkt, massas straatkraampjes en ongelooflijk veel daklozen die karton verzamelden.

Sarah en Liene hebben niet echt veel rondgekeken in Hong Kong terwijl ik naar de conferentie ging overdag, maar op de dag van mijn presentatie kreeg ik ’s middags, een uurtje voor mijn presentatie, een wanhopige SMS van Sarah: “We are lost!” (onze GSM’s hebben enkel Engelstalige woordenboeken en Engels typen gaat dus sneller dan Nederlands). Ze had blijkbaar ook al een 7 tal keren proberen te bellen, maar op een conferentie zet je natuurlijk het geluid van je GSM af. Ik heb dan maar onmiddellijk terug gebeld en haar de naam van het metrostation vlakbij ons hotel gegeven. Een metrostation vinden is niet zo moeilijk in Hong Kong en als je dan in staat bent om de Chinese namen te onthouden dan is dat een goede manier om de weg terug te vinden. Gelukkig begaf Sarah zich redelijk snel terug in bekend terrein bij het zoeken van een metrostation en is ze gewoon te voet terug naar het hotel gekeerd. Sarah heeft toen ondervonden dat Engels in Hong Kong niet noodzakelijk helpzaam is…

Daan in Hong Kong

Liene in Hong Kong

Zeer toevallig kwamen we in Hong Kong ook Daan tegen, een collega van de KULeuven. Hij nam deel aan hetzelfde congres, maar dat wist ik niet. We zijn lekker gezellig gaan eten de avond voor we naar België doorreisden.

De reis naar België was met Lufthansa en dit was waarschijnlijk de minst aangename vlucht die we al gevlogen hebben. Het vliegtuig was tamelijk oud en kon niet tippen aan het confort dat je normaal gezien krijgt in een transatlantische vlucht. Ook de bemanning vonden we niet zo aangenaam. Er waren geen afzonderlijke video schermpjes in de zetels, maar niet getreurd want de jaren 60 western die ze speelden was toch niet onze stijl. In Frankfurt bleek onze vlucht naar Brussel overboekt. Er werd met geld en dure hotels getoverd om een passagier een vlucht de volgende dag te laten nemen. Wij konden gelukkig mee en waren deze keer wel tevreden met de Lufthansa vlucht. Deze keer was de bemanning wel heel vriendelijk en kreeg Liene kleurtjes en een boekje om zicht te amuseren op de vlucht.

Tax-returns met Liene

Indien er iets mis is met onze Australische belastingsaangifte dan weten we waarom…

Juffrouw Liene vindt het ook zeer leuk om in het karretje van Woolworths samen met de boodschapen naar huis te racen. Het is pas echt makkelijk als je effectief met dat karretje tot aan je voordeur kan rijden, euh, niet gewoon op straat, maar tot aan de voordeur van je appartement. Tja, een voordeel van op het gelijkvloers te wonen (en van de mooie strategie dat je je winkelkarretje op straat mag achterlaten).

Grote zus

Ondertussen in Australie …

Is er heel wat gebeurd.  We hebben onze reis rond de wereld heelhuids voltooid.  We zijn nu al enkele weken terug en het normale leven is terug hervat, het einde van de winter is in zicht, er komen knoppen in de bomen, struiken beginnen te bloeien en af en toe zie je zelfs al terug een kakkerlak op de stoepen lopen.

De laatste dag voor onze terugreis naar Australie (vanuit Montreal) zijn we erachter gekomen dat we een extra passagier mee op het vliegtuig zouden nemen.  Inderdaad, Liene wordt grote zus!

Liene is apetrots en is er rotsvast van overtuigd dat het een ‘broertje’ zal worden.  En als de baby geboren is, wil ze ermee naar de dierentuin gaan …

Op 9,5 weken zwangerschap kregen we de eerste   fotootjes mee van de gynaecoloog (op 6 weken werd ook een echo genomen om een nieuwe buitenbaarmoederlijke zwangerschap uit te sluiten, maar daar hebben we geen fotootjes van gekregen).

Donker… Danku Energy Australia en AGL…

Toen we deze avond moe en blij terug thuis kwamen — op dinsdag gaan Liene en mama ’s morgens naar de Art ‘n Move klassen spelletjes spelen en knutselen met andere kindjes en nadien tot laat in de namiddag naar het winkelcentrum de speeltuin en de winkels onveilig maken — was het donker.

En dan bedoel ik niet gewoon donker buiten, maar ook donker binnen. Licht aansteken? Oei, het licht gaat niet aan. Met het beperkte licht van de GSM naar binnen, naar de elektriciteitskast. Alle zekeringen staan nog op. Het is hier echt wel heel donker…

Ach ja, een kleine maand geleden hadden we een brief gekregen van Energy Australia; het vroegere overheidsbedrijf dat de elektriciteit leverde, met de mededeling dat de elektriciteit afgesloten zou worden omdat ze geen geregistreerde gebruiker op dit adres hadden. Wij hebben echter een contract afgesloten met AGL (van nature een gas leverancier die nu ook elektriciteit als onderverdeler levert). Na telefonisch contact met AGL toen, gaf men toe dat er daar iets mis was, maar ze hadden het onmiddellijk in orde gemaakt: You don’t need to worry about it anymore!

Helaas, na een hele lijst telefoonnummers te proberen eindelijk contact met Energy Australia; AGL was niet bereikbaar na de werkuren. Volgens hun gegevens heeft AGL ons nog steeds niet geregistreerd als de gebruiker op dit adres. Met als gevolg dat ze vandaag doodleuk onze elektriciteit afgesloten hebben. De oplossing is nu ook een contract aangaan met Energy Australia; en om onmiddellijk de elektriciteit aan te laten sluiten ook nog eens 85 dollar betalen. En inderdaad een 15 tal minuten later hebben we terug elektriciteit. Nu afwachtten of we die 85 dollar ergens terug gaan kunnen vorderen van AGL en of alles met AGL nu wel in orde komt. Morgen zal ik dus nog maar eens tijd verliezen met domme telefoontjes doen.

Update: Eerste telefoontje naar AGL waarbij ze vast hielden dat bij hun alles ok was. Ze gaven me een identificatienummer voor de elektriciteitsdistributie op ons adres en vertelden me dat ik naar Energy Australia moest bellen (en van hun het geld terugvragen, alsook alle andere kosten die het veroorzaakt had). Tweede telefoontje: Energy Australia. Hmm, inderdaad die nummer is doorgegeven om op jouw naam te komen, maar, dat is niet de nummer die bij jouw adres hoort… Oeps, wij zouden de rekening krijgen van iemand anders. Volgens Energy Australia heeft AGL dus de verkeerde nummer doorgegeven. Energy Australia bezorgt me dan de correcte nummer en ik moet dus nog maar eens naar AGL bellen. Bij AGL doe ik voor de zoveelste keer mijn verhaal en wordt ik uiteindelijk doorverbonden met een iets meer technische dienst waar ze hun fout onmiddellijk toegeven en de juiste aanpassingen doen. Ze betalen me ook de 85 dollar terug indien ik hun de rekening fax. Nu maar afwachten of inderdaad alles ok is. We zijn ondertussen twee weken verder en ik heb nog steeds nog geen correspondentie van AGL ontvangen… In de koffie- en theekamer van het departement hoorde ik van een Australiër dat ik me niet bevoordeeld moet voelen: it happens to all of us. Getuige ook het verhaal van Peter en Stefanie op hun blog over hun problemen met AGL en Energy Australia.

Vliegtuig

Mame en Liene hebben het er duidelijk al over gehad: nog even en we zien Marieke en Floortje, Bompa, Oma en Opa, Moeke, Moemoe, Ann en Steven, … terug. En voor Liene is het heel duidelijke: we zullen daarvoor het vliegtuig nemen. Elke keer we een vliegtuig horen of zien — en dat gebeurt uiteraard heeeeeel vaaaak als je vlak bij de luchthaven woont — noemt Liene een willekeurige naam en zegt ze dat we het vliegtuig zullen nemen om daarnaar op bezoek te gaan.